Aglaonema: problemen herkennen

In een steeds natte potgrond rotten de wortels weg; je ziet dat aan vergelende onderste bladeren, zacht wordende stengels, een zure geur uit de potgrond en slap hangend blad. NC State Extension schrijft voor dit geslacht dat je de grond van het voorjaar tot het najaar vochtig houdt en in de winter minder water geeft; in de winter is het risico daarom groter.

Wordt de potgrond te droog, dan gaat het blad slap hangen, krult het om en kunnen de randen uitdrogen. De Aglaonema verdraagt een korte droogte, maar houdt niet van een blijvend te droge kluit.

NC State Extension zet dit geslacht in twee lichtklassen: diepe schaduw (minder dan twee uur directe zon per dag of helemaal geen) en halfschaduw (twee tot zes uur directe zon per dag). Op een erg donkere plek gaat de groei traag en rekt de plant uit (de stengels worden langer en het blad komt verder uit elkaar te staan). ⚠ Dat bonte cultivars bij weinig licht hun tekening verliezen staat in geen van de bronnen; deze pagina legt dat verband niet.

Dat er af en toe een of twee van de oudste onderste bladeren vergelen, is gewoon; de plant stuurt de energie naar de nieuwe groei.

De Aglaonema is niet geschikt voor directe zon; fel licht geeft fletse of bruine, droge verbrande plekken op het blad.

Na contact met koud glas of koude tocht kun je geelbruine vlekken, omkrullend blad en slap hangend blad zien. De stappen hieronder gaan niet over een getal maar over de plek.

Erg droge lucht (vooral in het stookseizoen) geeft bruine bladranden en bladpunten.

Te veel plantenvoeding laat zouten achter in de potgrond en die verbranden de bladpunten; op de grond kun je een witte aanslag zien. De Aglaonema heeft weinig voeding nodig.

Sommige Aglaonema-cultivars zijn gevoelig voor het chloor en de mineralen in kraanwater; dat kan bruine bladpunten geven. Fluoride is bij dit geslacht niet gedocumenteerd: het enige woord met "fluor" in de vermelding van NC State Extension over Aglaonema is een cultivarnaam ('Golden Fluorite').

Bij de Aglaonema zie je het vaakst wattige witte klontjes (wolluis, in de bladoksels), fijn spinsel met spikkeling en verbleking (spint, bij droge lucht) en kleine muggen die opvliegen uit natte potgrond (rouwmuggen).