Olifantsoor (Alocasia): problemen herkennen

Het olifantsoor is een knolplant; in de koude, korte en donkere wintermaanden kan hij zijn blad laten vallen en zich terugtrekken in de knol onder de grond om te rusten. Dat het blad weggaat is meestal geen dood maar gewone rust; de knol wacht levend in de potgrond.

Druppelt er tegen de ochtend of bij een vochtige omgeving water van de bladpunten, dan is dat guttatie; de plant voert het water of vocht dat ze via de wortels te veel opneemt af via poriën aan de bladrand. Dat is een gewoon en gezond proces, geen ziekte.

De dodelijkste fout bij het olifantsoor is te veel water. In een steeds natte potgrond rotten de wortels en de knol weg; je ziet dat aan vergelend blad, stelen die onderaan zacht worden, een zure geur uit de potgrond en blad dat in één keer slap gaat hangen. In de winter en op een koele plek is het risico groter.

Het olifantsoor wil een hoge luchtvochtigheid; bij droge lucht worden de bladranden bruin en krokant en laat de plant blad vallen. Droge lucht vergroot bovendien de kans op spint.

Het olifantsoor slaat water op in zijn stelen; wordt de potgrond te droog, dan gaan de bladeren en stelen slap hangen en daarna drogen de randen uit. Deze plant kan niet tegen helemaal uitdrogen.

Het olifantsoor houdt van licht; op een erg donkere plek wordt het nieuwe blad kleiner, verbleekt de kleur en groeien de stelen dun, lang en onvast naar het licht toe.

Het olifantsoor is niet geschikt voor directe zon; fel licht geeft op de grote bladeren fletse of bruine, droge verbrande plekken.

Terwijl het olifantsoor actief groeit en energie in een nieuw, groter blad steekt, laat hij het oudste onderste blad vergelen en vallen. Dat is een gewone verjonging.

Te veel plantenvoeding laat zouten achter in de potgrond en die verbranden de bladpunten; op de grond kun je een witte aanslag zien.

Bij het olifantsoor zie je het vaakst spint; die ontstaat bij droge lucht aan de onderkant van de grote bladeren en geeft fijn spinsel met spikkelige, doffe verbleking. Daarnaast kunnen ook wattige wolluis en schildluis, die plakkerigheid achterlaat, voorkomen.