Dieffenbachia: problemen herkennen

De Dieffenbachia houdt van gelijkmatig vocht, maar in steeds doorweekte potgrond rotten de wortels. Je herkent het hieraan: veel bladeren die tegelijk vergelen, slap hangen, donkere en slijmerige wortels en een muffe geur uit de potgrond.

Als de Dieffenbachia dorst heeft, gaat hij op dramatische wijze slap hangen; hij is een echte diva. Is de potgrond droog en komt de plant na water geven snel weer bij, dan is dorst de oorzaak. Blijvend watertekort geeft ook vergeling en bruine randen.

Naarmate de Dieffenbachia ouder wordt, laat hij de oudste onderste bladeren vergelen en vallen, en stuurt hij de energie naar de nieuwe groei aan de top; dat is gewoon.

Koude tocht (een tochtend raam, een open deur) en een plek naast een warm of koud luchtrooster zetten de plant onder stress; je ziet vergeling en slap hangen.

Bij de Dieffenbachia is de aangetoonde oorzaak van blijvend bruine randen en punten het zout dat zich in de potgrond ophoopt: te veel plantenvoeding en de resten daarvan. Op de grond kun je een witte aanslag zien. Dit hulpmiddel rekent de Dieffenbachia niet tot de soorten die gevoelig zijn voor fluoride: in de vermelding van NC State Extension over Dieffenbachia seguine komt fluoride helemaal niet voor.

Droge lucht (vooral in het stookseizoen) kan de randen van de brede bladeren van de Dieffenbachia bruin maken en slap doen worden.

De Dieffenbachia is gevoelig voor chemische stoffen; te veel of kunstmatige voeding verbrandt de wortels, geeft krokant bruine bladranden en laat een witte zoutkorst achter op de potgrond.

Bruine vlekken op het blad met ringen of spikkels (soms met een gele hof eromheen) wijzen op een schimmel (antracnose) of op een bacteriële bladvlekkenziekte; bij nat blad en slechte luchtcirculatie breidt het zich uit.

Een Dieffenbachia die net verpot of verplaatst is, kan tijdelijk slap gaan hangen en een paar bladeren laten vallen; dat is een reactie van gewenning.

De Dieffenbachia kan tegen weinig licht, maar op een donkere plek rekt hij uit, wordt het blad kleiner of gaat het verder uit elkaar staan en verbleekt de tekening.

De Dieffenbachia wordt met de tijd vanzelf langer en kaal aan de onderkant; dat is een gewone groeigewoonte die ook optreedt als er licht genoeg is. Hij groeit vanuit één stam omhoog en laat zijn onderste bladeren los; je kunt hem verjongen door de top af te snijden en te laten wortelen, en bij deze soort werkt dat goed.

Wattige witte klontjes onder het blad en in de bladoksels (wolluis), fijn spinsel met flets, spikkelig blad (spint, bij droge lucht), bruine schildjes (schildluis) of een plakkerig laagje zijn tekenen van een plaag.