Vioolbladplant (Ficus lyrata): problemen herkennen

De vioolbladplant is extreem gevoelig voor een wisseling van omgeving; verplaatsen, draaien of meenemen naar een nieuw huis zet binnen 1 tot 2 weken een golf van bladval in gang. De grootste fout is die bladval voor een verzorgingsfout aanzien en de plant opnieuw verplaatsen; daar laat hij nog meer blad van vallen.

De wortels van de vioolbladplant rotten makkelijk bij te veel water. Je herkent het hieraan: zachte, donkerbruine vlekken die vanuit het midden van het blad naar buiten uitbreiden, natte potgrond, hangend blad en bladval.

Wordt de potgrond te droog, dan gaat het blad hangen, krult het om en wordt het vanaf de randen naar binnen krokant bruin. Hangend blad is vaak de voorbode van bladval.

De vioolbladplant komt uit het regenwoud en wil luchtvochtigheid. NYBG geeft een DREMPEL: lukt het je de luchtvochtigheid boven 40 % te houden, dan is dat genoeg om bruine bladpunten te voorkomen. ⚠ Een gesloten ideaal bereik geeft NYBG niet, en deze pagina dus ook niet. Bij droge lucht worden de bladranden bruin (van de rand naar binnen), krult het blad om en gaat nieuw blad moeilijker open.

Kleine, onregelmatige bruine of zwarte vlekken met een gele hof eromheen komen meestal door een bacterie of een schimmel; meestal zet water dat op het blad blijft staan het in gang, samen met koele en vochtige omstandigheden.

De vioolbladplant wil veel maar indirect licht. Directe zonnestralen, vooral de middagzon, geven droge en bruine verbrande plekken op het blad (precies waar het licht op valt).

Koude tocht of een plek dicht bij een koud raam kan reageren met het licht bijtende sap van de vioolbladplant en bruine vlekken en bladval geven. De vioolbladplant raakt met zijn grote, platte blad het koude glas; de schade begint meestal precies op de plek waar het blad het glas raakt.

De rode of bruine stipjes aan de onderkant van het blad die er niet afgaan, zijn oedeem: als de wortels meer water opnemen dan de bladeren kunnen verdampen, knappen de cellen. Meestal komt het door te veel water als er nieuw blad aankomt. Het is onschadelijk, maar het aangetaste blad wordt niet meer zoals het was.

De verheven witte stipjes op het blad die er niet afgaan, zijn lithocysten (natuurlijke celstructuren met een cystoliet erin). Bij Ficussoorten (vooral bij de rubberboom, soms bij de vioolbladplant) is dat normaal en het wordt in verband gebracht met de fotosynthese. Het is geen probleem.

De vioolbladplant wil veel indirect licht. Op een donkere plek groeit hij niet, wordt hij futloos en rekt hij uit; en omdat hij alleen de bladeren houdt die naar het licht wijzen, vallen de bladeren die naar de donkere muur of hoek wijzen af.

Te veel plantenvoeding laat zouten achter in de potgrond; de vioolbladplant is gevoelig voor zout en daardoor worden de bladranden bruin (het lijkt op droogte, ook als je goed water geeft).

De vioolbladplant kan bij droge en stilstaande omstandigheden schildluis, wolluis, spint, witte vlieg en rouwmuggen krijgen. Kleine vlekjes op de grote bladeren kunnen een teken van een plaag zijn.