Kaaps viooltje: problemen herkennen

NC State Extension geeft voor deze soort een duidelijke regel: geef water van onderaf en houd de bladeren droog, anders ontstaan er vlekken of ringen. De oorzaak van de vlek is dus dat het blad NAT wordt. ⚠ De TEMPERATUUR van het water noemt de bron niet als oorzaak; deze pagina schrijft koud water dan ook niet als oorzaak op.

Komt er water in het hart (het midden waar de bladeren samenkomen) of krijgt de plant te veel water, dan ontstaat er een snel voortschrijdende en meestal dodelijke rot: het midden wordt zacht, kleurt zwart en de plant hangt slap terwijl de potgrond vochtig is.

In een steeds natte potgrond rotten de wortels weg: de onderste bladeren vergelen, de stelen worden zacht, de potgrond ruikt zuur en de plant hangt slap terwijl de grond vochtig is. In een plastic pot en op een koele of donkere plek is het risico groter.

Wordt de potgrond te droog, dan verliest het blad zijn stevigheid, gaat het slap staan, krullen de randen omhoog en trekt de grond van de potrand los. Het Kaaps viooltje verdraagt een korte droogte, maar door lange droogte verwelken de bloemen vroeg.

Is het blad gezond maar blijft de bloei uit, dan kijk je eerst naar het licht. NC State Extension zet deze soort in twee lichtklassen en omschrijft ze allebei in uren DIRECTE ZON: diepe schaduw (minder dan twee uur directe zon per dag of helemaal geen) en halfschaduw (twee tot zes uur directe zon per dag).

Is er licht genoeg, dan kan het uitblijven van bloemen andere oorzaken hebben: een nog erg jonge plant of een lang verblijf op een koude plek. ⚠ Dat de potmaat en een krappe pot de bloei zouden bevorderen staat in geen van de bronnen, en dat geldt ook voor de hoeveelheid voeding en het ritme; deze pagina noemt die dus niet als oorzaak.

Bloeit de plant wel maar is het blad bleek, dan krijgt hij te veel licht; sterk direct licht laat de bladkleur verbleken. Bij het Kaaps viooltje maakt te veel licht het blad bleek maar de bloei rijker; dat die twee samen optreden is een zeker teken van te veel licht.

Dat de oudste onderste bladeren met de tijd vergelen en afsterven is gewoon; het nieuwe blad komt uit het midden (het hart).

Krijgt het Kaaps viooltje niet regelmatig voeding, dan kan een overal flets geel blad wijzen op een tekort aan voeding (vooral stikstof). Omdat de plant doorbloeit, verbruikt hij de voeding snel; een voeding voor bloeiende planten, met fosfor op de voorgrond, maakt bij deze soort verschil.

Strekken de bladeren zich op lange stelen omhoog, dan probeert de plant bij het licht te komen; er is dus te weinig licht. Bij het Kaaps viooltje is de bladsteel normaal kort en bijna horizontaal; dat de stelen rechtop gaan staan is het eerste en betrouwbaarste teken van te weinig licht.

Een witte kristalkorst op de potrand of op de potgrond is een ophoping van oplosbare zouten (te veel voeding). Raakt een blad of steel dat zout, dan kan het verbranden en gaan rotten.

De cyclamenmijt is met het blote oog niet te zien en gaat af op het jonge blad en de knoppen in het hart van het Kaaps viooltje; je ziet gedrongen, verdikt, gerimpeld en vervormd blad in het midden en geen of misvormde bloemen.

Grijze, pluizige schimmelplekken op de bloemen of papierachtige bruine vlekken met een ringvorm op het blad wijzen op Botrytis (grauwe schimmel); het begint meestal op uitgebloeide bloemen en op bloemresten die op het blad zijn gevallen.

Wattige witte klontjes op het blad (wolluis), zilverachtige of bronzen vlekken met misvormde groei (trips), plakkerigheid of kleine bewegende beestjes zijn tekenen van een plaag.