Hoya (wasbloem): problemen herkennen

Dat de Hoya niet bloeit, is meestal geen ziekte; het licht is het eerste waar je naar kijkt. Verder staat in geen van de bronnen dat een erg ruime pot de bloei tegenhoudt; deze pagina legt dat verband niet. Een veelgemaakte fout is de uitgebloeide bloeistelen afhalen; de plant bloeit uit diezelfde steel opnieuw.

Omdat de bladeren water opslaan, wil hij weinig water; in steeds natte potgrond rotten de wortels. Je ziet dat aan zacht wordende bladeren, een donker verkleurde voet van de ranken en een zure geur uit de potgrond.

Blijft de potgrond heel lang droog, dan rimpelen de bladeren en drogen vooral de punten van de jonge ranken uit. De plant redt zich een tijd met het water in zijn blad, maar niet eindeloos.

De Hoya wil veel licht; op een donkere plek rekken de ranken uit en worden ze dun, komt het blad schaarser te staan en bloeit hij niet.

De Hoya houdt van veel licht, maar is niet geschikt voor felle directe zon en zeker niet voor de middagzon; fel licht geeft fletse of bruine verbrande plekken op het blad.

Dat er af en toe een van de oudste bladeren vergeelt en afvalt, is gewoon; de plant stuurt de energie naar de nieuwe groei.

Bij de Hoya kun je wattige witte klontjes zien (wolluis) en schildluis, die plakkerigheid op het blad achterlaat; op die plakkerige honingdauw kan met de tijd roetdauw komen, een zwarte aanslag.